Artykuł sponsorowany

Co w otulinie akustycznej dla pionów żeliwnych decyduje o poziomie wyciszenia

Co w otulinie akustycznej dla pionów żeliwnych decyduje o poziomie wyciszenia

Piony kanalizacyjne z żeliwa, mimo sprawnego przepływu dużych ilości ścieków, nierzadko przenoszą uciążliwe drgania na ściany, stropy i szachty instalacyjne. Użytkownicy budynków biurowych oraz obiektów wielorodzinnych odczuwają wyraźne szumy uderzeniowe, zwłaszcza w nocy lub w godzinach porannego szczytu. Problem nasila się tam, gdzie węzły sanitarne przylegają bezpośrednio do pomieszczeń o podwyższonych wymaganiach akustycznych, zmuszając wykonawców do zastosowania skutecznych metod izolacji.

Różnica między hałasem przepływu a strukturalnym

Hałas przepływu powstaje z ruchu wody oraz pęcherzyków powietrza wewnątrz przekroju rury. Spływające ścieki w wysokim pionie generują wyraźne odgłosy odbicia na zmianach kierunku, takich jak trójniki odgałęźne czy kolana u podstawy szachtu. Ten rodzaj dźwięku rozchodzi się jako fala powietrzna i pozostaje łatwo słyszalny w bezpośrednim otoczeniu niezaizolowanej instalacji. Zwykle jednak masywne ściany działowe skutecznie blokują jego propagację poza obręb łazienki.

Zupełnie inaczej zachowuje się hałas strukturalny, który przenika przez materiał rurociągu i mocowania punktowe prosto na układ nośny obiektu. Wibracje wywołane energią kinetyczną cieczy uderzającej o ścianki żeliwne rozprzestrzeniają się na metalowe obejmy, stropy betonowe i przegrody. Właśnie ten mechanizm przenoszenia drgań sprawia inwestorom największe problemy. Sztywne połączenia powodują, że uderzenia wody rezonują w całej konstrukcji, wymagając fizycznego odseparowania rury od elementów stałych budynku.

Cechy materiału decydujące o wyciszeniu rur

Skuteczna bariera dla dźwięków uderzeniowych musi posiadać zamkniętą strukturę komórkową, która nie chłonie wilgoci z otoczenia i powstrzymuje falę akustyczną. Grubość ścianki na poziomie pięciu milimetrów zapewnia instalatorom optymalny kompromis między redukcją decybeli a surowymi ograniczeniami przestrzennymi w ciasnych szachtach. Ciągłość nakładanej okładziny pozostaje równie ważna, ponieważ nawet drobne nieszczelności tworzą mostki akustyczne.

Ostateczny wynik pomiarów powykonawczych zależy od precyzji wykonania łączeń. Zachowanie szerokich zakładek i staranne zabezpieczenie krawędzi taśmą systemową zapobiegają rozszczelnieniom na łukach, trójnikach i kołnierzach. Zastosowana w takim rygorze montażowym otulina tubolit ar fonoblok z elastycznego polietylenu obniża przenoszenie dźwięków strukturalnych na rurach żeliwnych do poziomu ≤ 15 dB(A), co potwierdza zharmonizowana norma EN 14366. Rolowany materiał ułatwia brygadom dokładne owijanie newralgicznych węzłów krzyżowych.

Samo żeliwo, ze względu na dużą gęstość i masę własną, tłumi drgania odczuwalnie lepiej niż cienkościenne systemy z tworzyw sztucznych. O sukcesie całego pionu decyduje jednak sposób poprowadzenia trasy. Standardowe obejmy bez wkładek intensyfikują rezonans na styku rury z murem, podczas gdy mocowania z uszczelką elastomerową wyraźnie go amortyzują. Nagłe zmiany kierunku spływu, wywołane pojedynczym kolanem o kącie 90 stopni, generują większy hałas uderzeniowy niż układ dwóch łagodniejszych kształtek po 45 stopni.

Hurtownia Grupa Przybyszewscy zaopatruje przedsiębiorstwa budowlane oraz wykonawców instalacyjnych w specjalistyczne materiały techniczne. Firma z Poznania prowadzi ciągłą dystrybucję izolacji dla pionów, prefabrykatów betonowych oraz rozwiązań dla branży wentylacyjnej.

Kiedy otulina wyciszy szumy w całym budynku

Elastyczna izolacja polietylenowa skutecznie odcina drogę hałasowi, jeśli geometria rur została prawidłowo zaplanowana pod kątem dynamiki płynów. Ograniczenie głośności do rygorystycznego poziomu ≤ 15 dB(A) w zupełności sprawdza się w biurowcach i apartamentach, gwarantując komfort pracy w przylegających pomieszczeniach. Dopasowany płaszcz zapobiega jednocześnie zjawisku skraplania pary wodnej na chłodnej powierzchni żeliwa.

Niefortunny układ licznych załamań lub błędy w kotwieniu pionów wymuszają ingerencję w samą mechanikę układu sanitarnego. Dopiero złagodzenie kątów spadku oraz montaż uchwytów amortyzujących wibracje pozwala w pełni wykorzystać potencjał bariery akustycznej. Wykorzystanie ciągłej otuliny z zamkniętymi komórkami zamyka proces budowy bezszumowej sieci odpływowej, chroniąc obiekt przed uciążliwymi drganiami.